anneer ik deze cd voor het eerst in mijn handen kreeg, dacht ik dat ik te maken had met twee afgedankte muzikanten, die nog vlug even een album uitbrachten, alvorens de instrumenten definitief aan de haak te hangen. Alles wijst ook in die richting: de hoes, de naam van de groep 'Too old to rock', de titels van de tracks (Bingo Night at Emily's, Pass the Geritol, Vitamin A, enz,). Ik raad je trouwens aan eens alle titels te bekijken, echt heel origineel in een wereld , waar alles er dikwijls zo serieus aan toegaat. Maar bij nader toezien was dit gewoon maar een vleugje ironie, bedoeld om mensen alsnog aan te sporen de gitaar in de hand te nemen en er gewoon op los te rocken. En da's precies wat Jim Reindel en Chris Hattingh ons brengen: stomende gitaarrock! En iedereen, die niet vies is van een portie heavy gitaarrock zal dit album zeker in zijn hart dragen.
Een instrumentaal gitaaralbum, absoluut geen zang, geen keyboards: dan denk je al vlug 'boring'. Maar wees gerust, de jongens van 'Too old to rock' slagen erin om in elk nummer een aantal elementen in te bouwen, waardoor je blijft luisteren tot het einde. Uiteraard hoor je heel wat invloeden: Satriani, Ted Nugent, AC/DC, Rush, zelfs Led Zeppelin komt soms om de hoek kijken. Maar het grote voorbeeld is duidelijk Jimi Hendrix!
En verdorie, wat zijn dit fantastische muzikanten: Jim Reindel op gitaar en Chris Hattingh op gitaar, bas en drums. Toegegeven dat de ritmesectie nu niet overdonderend is, maar dit zet des te meer het gitaarwerk in de verf. De gitaarsolo's worden netjes verdeeld over de 2 heren en soms gaat dit zo vloeiend dat je bijna niet hoort dat er twee lead-gitaristen aan het werk zijn. Een van die topmomenten op het album is Arthritic Shredfest (die titel !!): in het begin een vlijmscherpe gitaarsolo a la Van Halen of Rory Gallager in zijn beste dagen met Taste, met daarna een hels ritme dat me bij momenten aan 'Thunder' van AC/DC doet denken. Snelheid en technische vaardigheid worden hier op een fabuleuze manier gedemonstreerd, zonder dat je het gevoel krijgt dat het 'overdone' is. En alle ingredienten zijn hier aanwezig als ode aan wijlen Jimi Hendrix, eventjes dacht ik terug aan Woodstock.
Heel wat nummers zijn duidelijk geinspireerd door Joe Satriani, vooral daar waar de gitaarsolo's melodischer klinken. Maar vaak gaat het er ook heel wat harder aan toe en klinkt het meer als Van Halen en occasioneel hoor je ook een flard Rush.
De heren schuwen ook het zachtere werk niet, zoals bijvoorbeeld op het mooie akoestische Viagra Falls :-) of het dromerige en speelse Senior Citizen Boogie. Eigenlijk mis je op geen enkel moment de zang, de beide heren laten hun gitaren zingen. En wat te zeggen van Goodbye Spander, een up-tempo rocker met duellerende gitaren.
Kortom, dit album is een absolute must voor iedereen, die kickt op spetterend gitaarwerk. Maar zelfs al hou je niet onmiddellijk van Satriani, Vai en anderen, dan raad ik toch aan om eens naar dit album te luisteren. En ik ben zeer benieuwd naar wat deze heren ons nog in de toekomst te bieden hebben. Hoeft het nog gezegd, dit is een aanrader!
anneer ik deze cd voor het eerst in mijn handen kreeg, dacht ik dat ik te maken had met twee afgedankte muzikanten, die nog vlug even een album uitbrachten, alvorens de instrumenten definitief aan de haak te hangen. Alles wijst ook in die richting: de hoes, de naam van de groep 'Too old to rock', de titels van de tracks (Bingo Night at Emily's, Pass the Geritol, Vitamin A, enz,). Ik raad je trouwens aan eens alle titels te bekijken, echt heel origineel in een wereld , waar alles er dikwijls zo serieus aan toegaat. Maar bij nader toezien was dit gewoon maar een vleugje ironie, bedoeld om mensen alsnog aan te sporen de gitaar in de hand te nemen en er gewoon op los te rocken. En da's precies wat Jim Reindel en Chris Hattingh ons brengen: stomende gitaarrock! En iedereen, die niet vies is van een portie heavy gitaarrock zal dit album zeker in zijn hart dragen.